چرا همه در جام ملتهای عرب ۲۰۲۵ یکصدا از تیم ملی فلسطین حمایت میکنند؟
در جام ملتهای عرب ۲۰۲۵، پدیدهای کمسابقه در استادیومها به چشم میآید: در هر مسابقهای که تیم ملی فلسطین وارد میدان میشود، هزاران پرچم فلسطین از سکوها بالا میرود و هوادارانی از کشورهای مختلف عربی یکصدا نام این تیم را فریاد میزنند. گویی فلسطین تنها تیمی است که به همه تعلق دارد؛ تیمی که مرزهای جغرافیایی را کنار زده و به بخشی از هویت جمعی مردم عرب تبدیل شده است.
این حمایت کمنظیر نه برآمده از احساسات لحظهای، بلکه حاصل یک درک مشترک و عمیق است. هواداران عرب میدانند که فلسطین در این مسابقات تنها برای کسب امتیاز یا صعود نمیجنگد، بلکه نماینده تاریخی از درد، مقاومت و آرزوی رهایی است؛ تیمی که بار یک ملت را بر شانههای خود حمل میکند.
تیم فلسطین برای بسیاری از تماشاگران، فراتر از یک تیم فوتبال است. این تیم نماد وجدان عربی و صدای خاموش شده در میدان سیاست است؛ صدایی که در سکوهای ورزشگاهها آزادانه طنینانداز میشود. در روزگاری که فضای رسانه و سیاست برای بیان همبستگی محدود شده، ورزشگاهها به تنها مکانی تبدیل شدهاند که مردم میتوانند آزادانه پرچم فلسطین را بالا ببرند و نام آن را فریاد بزنند.
در این میان، شرایط ویژهای که بازیکنان فلسطینی از دل آن برخاستهاند، نقش مهمی در افزایش این حمایت داشته است. آنان از شهرهایی میآیند که زیر محاصرهاند، از میان ورزشگاههایی که ویران شدهاند و از لیگ فوتبالی که بارها به دلیل حملات متوقف شده است. با این همه، در زمین مسابقه با تمام توان میجنگند؛ گویی هر مسابقه فرصتی برای اثبات حق حضورشان در جهان است. این تلاش، برای هوادار عرب به معنای واقعی پیروزی بر ناممکن است.
از همین رو، حتی زمانی که تیمی عربی مقابل فلسطین شکست میخورد یا به تساوی میرسد، واکنش تماشاگران متفاوت است. بسیاری بیهیچ ناراحتی میگویند: «اگر قرار بر شکست بود، چه بهتر که مقابل فلسطین باشد.» این احساس، بازتابی از پیوندی عاطفی و اخلاقی است که فوتبال توانسته آن را تقویت و آشکار کند.
به نظر میرسد جام ملتهای عرب ۲۰۲۵ چیزی فراتر از رقابت ورزشی خلق کرده است: لحظهای از همدلی جمعی. عربها با تشویق فلسطین در حقیقت از عدالت، هویت و تاریخی مشترک دفاع میکنند. به همین دلیل، وقتی دهها هزار نفر از کشورهای مختلف عربی با لهجههای گوناگون فریاد میزنند «فلسطین»، پیام روشن است: این تیم به جای یک ملت، از سوی یک امت تشویق میشود.
در این رقابتها، فلسطین نه فقط برای صعود، بلکه برای یادآوری یک حقیقت بازی میکند: اینکه نامش هنوز در قلب جهان عرب میتپد و پرچمش با هر صدا برافراشتهتر میشود.
در نهایت، آنچه از دل سکوهای ورزشگاهها برمیخیزد، چیزی فراتر از تشویق یک تیم فوتبال است؛ پیامی روشن از قلب امت عربی که میگوید این تیم نه برای یک ملت، بلکه به جای همه ما بازی میکند. همان احساسی که هواداران با صدایی واحد در پایان هر مسابقه تکرار میکنند:
«این تیم به جای همه ما میجنگد… و این پرچم هرگز فرو نخواهد افتاد.»
