توبه اشتباهات را اصلاح می‌کند، در حالی که سرزنش زخم‌ها را عمیق‌تر می‌کند.

ذهبی در «سیر اعلام النبلاء» از ابوالملیح از میمون بن مهران روایت کرده است: «هر کس در نهان بدی کند، باید در نهان توبه کند و هر کس آشکارا بدی کند، باید آشکارا توبه کند، زیرا مردم سرزنش می‌کنند و نمی‌بخشند، در حالی که خداوند می‌بخشد و سرزنش نمی‌کند . » ( 1 ) در این چند کلمه، میمون بن مهرانِ پیرو، رویکردی متعادل را برای برخورد با خطای انسانی ترسیم می‌کند؛ او توبه را دریچه‌ای برای افشای آنچه پنهان است قرار نمی‌دهد، و پنهان‌کاری را بهانه‌ای برای رها کردن فساد آشکار بدون اصلاح نمی‌سازد. سپس، او از یک رنج اجتماعی پرده برمی‌دارد که ممکن است برای روح‌ها شدیدتر از خود خطا باشد: سرزنشی که حتی پس از بازگشت به حقیقت، فرد را آزار می‌دهد. این حکمت از تجربه گوینده‌اش دور نبود؛ زیرا میمون بن مهران ، که در سال ۱۱۷ هجری درگذشت، در دوران امویان می‌زیست و از علمای تابعین بود و مسئولیت قضاوت و مالیات در جزیره را بر عهده داشت و به خاطر خود-حسابگری و اشتیاق به نصیحت شهرت داشت. کتاب‌های سیره از او نقل کرده‌اند که گفته است: «انسان تا زمانی که از خود بیشتر از شریکش انتقاد نکند، پرهیزگار نیست و تا زمانی که نداند لباس، غذا و نوشیدنی‌اش از کجا آمده است، از منابع حلال یا حرام» ( 2 ) . این ترکیبِ خود-پاسخگویی و مهربانی با خطاکار، درک عمیقی از اصلاح را آشکار می‌کند؛ از فرد خواسته می‌شود که در بررسی خود سخت‌گیر باشد، اما اجازه ندارد اشتباهات دیگران را به وسیله‌ای برای تحقیر آنها تبدیل کند. چه زمانی باید توبه را مخفیانه انجام داد؟ و چه زمانی باید علناً توبه کرد؟ میمون بن مهران با پیوند دادن روش توبه به دامنه‌ی بروز گناه، یک اصل تربیتی دقیق را بنا می‌نهد . یک خطای پنهان با توبه‌ی پنهان درمان می‌شود، در حالی که یک خطای آشکار که منجر به آسیب آشکار شده است، باید اثر خود را مطابق با ماهیت آن اصلاح کند. پنهان‌کاری در اینجا فرار از مسئولیت نیست، بلکه حفظ کرامت انسانی و جلوگیری از تبدیل یک گناه فردی به یک رسوایی عمومی است. یکی از روایات مربوط به خود میمون، میزان توجه او به پنهان کردن اعمال نیک را آشکار می‌کند؛ ذهبی به نقل از حسن بن حبیب گزارش داده است که میمون را در حالی دیده که زیر لباس‌هایش ردایی پشمی پوشیده است، پس از او در این مورد پرسید و میمون گفت: «بله، اما در مورد آن به کسی چیزی نگو» ( 3 ) . اگر میمون بن مهران از ترس اینکه مردم از اعمال نیک خود مطلع شوند، مشتاق پنهان کردن برخی از آنها بود، پس راهنمایی او برای پنهان کردن توبه از گناهی پنهان با تربیتی سازگار است که رابطه با خدا را عمیق‌تر از میل به آشکار شدن در برابر خلقت می‌کند. اما اگر خطا فراتر از صاحبش باشد و دیگران را تحت تأثیر قرار دهد، پنهان کردن به معنای باقی گذاشتن آسیب نیست. یکی از نمونه‌های بارز این امر، داستان صحابی حاطب بن ابی بلتعه، رضی الله عنه، است که نامه‌ای به قریش فرستاد و آنها را از برخی از اخبار خروج پیامبر، صلی الله علیه و آله، برای فتح مکه مطلع کرد. هنگامی که نامه نازل شد، پیامبر از او درباره دلیل این اقدامش پرسید و او توضیح داد که می‌خواهد از خانواده‌اش در مکه محافظت کند و قصد ارتداد از دین خود را ندارد. پیامبر، صلی الله علیه و آله، توضیح او را پذیرفت و فضیلت و برتری او را در «بدر» ( 4 ) به او یادآوری کرد . در این شرایط، کشف و اصلاح اشتباه با در نظر گرفتن وضعیت و سابقه‌ی فرد همراه بود، بدون اینکه لغزش به لغو تمام فضایل او تبدیل شود. درسی که به واقعیت ما تعمیم می‌یابد این است که اعتراف به اشتباه، هدف مستقلی نیست، بلکه وسیله‌ای برای اصلاح است. هر کس تهمتی دروغین را منتشر کند یا مردم را با اطلاعات نادرست گمراه کند، باید آنچه را که فاسد کرده است اصلاح کند و حقوق را بازگرداند، در حالی که کسی که گناهی پنهانی مرتکب شده است، ملزم به آشکار کردن آن برای جلب رضایت مردم نیست. این گفته خداوند متعال را تأیید می‌کند: «مگر کسانی که توبه کنند و خود را اصلاح نمایند و [مشکلات خود را] روشن سازند، پس توبه چنین کسانی را می‌پذیرم.» (بقره: ۱۶۰) این آیه در زمینه کتمان حقیقت نازل شده است و اهمیت آشکار کردن امور را در زمانی که اصلاح مربوط به از بین بردن آثار کتمان و گمراهی است، نشان می‌دهد. از این رو، حکمت مشخص می‌شود که هر گناهی نیازی به اعلام ندارد، و هر عذرخواهی بدون اصلاح کافی نیست. تفاوت بین نصیحت صادقانه و سرزنش کسی به خاطر گناهان گذشته. عبارت دوم از حکمت میمون بن مهران یکی از خطرناک‌ترین بیماری‌های جامعه بشری را آشکار می‌کند: «مردم سرزنش می‌کنند اما نمی‌بخشند.» هدف این نیست که همه مردم از بخشش خودداری کنند، بلکه هشداری است علیه گرایشی که باعث می‌شود برخی افراد به اشتباهات دیگران بچسبند و هر زمان که می‌خواهند آنها را تحقیر کنند، آنها را مطرح کنند. ممکن است فرد توبه کند و وضعیت خود را بهبود بخشد، اما جامعه همچنان با او به عنوان زندانی اشتباه قبلی‌اش رفتار خواهد کرد. در اینجا، سرزنش از انتقاد از رفتار به تخریب شخصیت تغییر می‌کند؛ دیگر سوال این نیست که: آن شخص چه کرده است؟ بلکه قضاوت این می‌شود: این شخص همین است و او تغییر نخواهد کرد. سنت نبوی نمونه‌ای گویا در تمایز بین بازخواست از خطاکار و توهین به او ارائه داده است. از عمر بن خطاب، رضی الله عنه، روایت شده است که مردی را که به او لقب «الاغ» داده بودند، نزد پیامبر، صلی الله علیه و آله، آوردند و حد شرب خمر را بر او اجرا کردند. یکی از حاضران گفت: «خدایا، او را لعنت کن، چقدر او را می‌آورند!» پیامبر، صلی الله علیه و آله، فرمود: «او را لعنت نکنید، به خدا قسم، می‌دانم که او خدا و رسولش را دوست دارد» ( 5 ) . این مقامی است که قاطعیت و رحمت را با هم ترکیب می‌کند؛ مجازات اجرا شد و حسابرسی به حالت تعلیق درنیامد، اما پیامبر صلی الله علیه و آله از تبدیل گناه به توجیهی برای هدر دادن آنچه در قلب انسان از عشق به خدا و رسولش است، نهی فرمود. در روایتی دیگر، ایشان صلی الله علیه و آله به کسی که علیه مردی که به دلیل نوشیدن شراب مجازات شده بود، دعا می‌کرد، فرمودند: «در برابر برادرت، یاور شیطان نباش» ( 6 ) . این یک راهنمایی تربیتی بزرگ است؛ کسی که اشتباه می‌کند به چیزی نیاز دارد که به او کمک کند تا برگردد، نه چیزی که او را از خود ناامید کند. میمون بن مهران به نصیحت صادقانه علاقه داشت، نه به چاپلوسی که عیب‌ها را بپوشاند. از جعفر بن برقان روایت شده است که میمون به او گفت: «ای جعفر، آنچه را که دوست ندارم، رو در رو به من بگو؛ زیرا هیچ کس برادرش را نصیحت نمی‌کند تا زمانی که آنچه را که دوست ندارد، رو در رو به او بگوید» ( 7 ) . تفاوت بین نصیحت و سرزنش در همین جا نهفته است: نصیحت، فرد را با اشتباهش روبرو می‌کند تا آن را اصلاح کند، در حالی که سرزنش، او را با اشتباهش روبرو می‌کند تا او را بشکند. نصیحت به آینده نگاه می‌کند، در حالی که سرزنش به گذشته می‌چسبد. در خانواده، مدرسه و محل کار، تکرار اشتباهات گذشته می‌تواند به منبع فشار روانی تبدیل شود و باعث شود پسر، دانش‌آموز یا کارمند اعتماد به نفس خود را در توانایی تغییر از دست بدهد. بنابراین، آموزش موفق به معنای پنهان کردن یا توجیه اشتباهات نیست، بلکه به معنای اصلاح آنها بدون تحقیر کسانی است که مرتکب آنها شده‌اند و فراهم کردن فرصتی واقعی برای بازیابی اعتماد به نفس پس از اصلاح است. چگونه امید به بخشش بر تلخی رنجش شخصی غلبه کرد؟ حکمت میمون بن مهران در این گفته او به اوج خود می‌رسد: «و خدا می‌بخشد و سرزنش نمی‌کند.» این عبارتی است که انسان را از سختی قضاوت‌های بشری به وسعت رحمت الهی سوق می‌دهد. خداوند متعال می‌فرماید: « بگو: ای بندگان من که بر خود ستم کرده‌اید [با گناه]، از رحمت خدا ناامید نشوید .» (زمر: ۵۳) . بنابراین، گناه هر چقدر هم بزرگ باشد، در توبه به روی کسی که در بازگشت به سوی خدا صادق است، بسته نمی‌شود. اما این رحمت به معنای از دست دادن حقوق مردم نیست، بلکه به مؤمن می‌آموزد که ظلم دیگران را دلیلی دائمی برای شکوه و انتقام قرار ندهد. یکی از نمونه‌های بارز این امر، موضع ابوبکر صدیق، رضی الله عنه، در مورد مسطح بن اوثاثه است که از جمله کسانی بود که به خاطر تهمت و افترا، سخنان ناشایستی را مطرح می‌کرد، در حالی که ابوبکر به دلیل خویشاوندی و فقرش به او انفاق می‌کرد. هنگامی که بی‌گناهی عایشه، رضی الله عنها، آشکار شد، ابوبکر سوگند یاد کرد که پس از آن دیگر به مسطح انفاق نخواهد کرد. سپس خداوند متعال این آیه را نازل فرمود: « باید عفو کنند و گذشت نمایند. آیا دوست ندارید که خداوند شما را ببخشد ؟ » (نور: 22) . ابوبکر گفت: «بله، به خدا قسم، دوست دارم که خداوند مرا ببخشد.» سپس انفاق به مسطح را از سر گرفت و گفت: «به خدا قسم، هرگز آن را از او پس نمی‌گیرم. » ( 8 ) بخشیدن این خطا آسان نبود؛ این خطا آبروی دختر و خانواده‌اش را در پی داشت. با این وجود، آن دوست توانست در پاسخ به فرمان خدا و به امید بخشش او، بر رنج شخصی خود غلبه کند. این موضع نشان می‌دهد که بخشش ضعف یا ناتوانی در پاسخگو نگه داشتن کسی نیست، بلکه توانایی رهایی از قدرت خشم است، زمانی که منفعت مشروع در بخشش نهفته است. شایان ذکر است که این آیه صرفاً به بخشش دعوت نمی‌کند، بلکه آن را به امید به عفو الهی مرتبط می‌سازد؛ گویی به انسان یادآوری می‌کند که نیاز او به بخشش خداوند بیشتر از نیاز او به پیروزی برای خودش است. در اینجا موضع ابوبکر با حکمت میمون تلاقی می‌کند؛ مردم ممکن است از اشتباهات یکدیگر ناراحت شوند، اما مؤمن از وسعت بخشش خداوند درس می‌گیرد تا درِ عفو را در جایی که عفو مشروع است و به خیر منجر می‌شود، باز کند. این به معنای ملزم کردن فرد ستمدیده به چشم‌پوشی از حقوق خود یا مدارا با کسانی که به تجاوز ادامه می‌دهند نیست؛ بخشش یک فضیلت است و عدالت یک حق است و هر موقعیتی پاسخ مناسب خود را دارد. دعوت به اصلاح خطا و حفظ کرامت. میمون بن مهران به عنوان نمونه. گفتار میمون بن مهران روشی را آشکار می‌کند که برای روابط خانوادگی، آموزشی و اداری و حتی برای برخورد با اشتباهات در فضای رسانه‌ای مناسب است. جامعه‌ای که هر اشتباهی را به یک رسوایی دائمی تبدیل می‌کند، ممکن است اعضای خود را به لجبازی و پنهان کردن نقص‌هایشان سوق دهد، در حالی که جامعه‌ای که پاسخگویی و دلسوزی را با هم ترکیب می‌کند، آنها را به اعتراف و اصلاح خود تشویق می‌کند. عمر بن عبدالعزیز که در زمان میمون بن مهران می‌زیست، نمونه‌ای از تحمل مسئولیت حکومت و مراجعه به اهل علم بود. ذهبی روایت می‌کند که میمون برای او نامه‌ای نوشت و از پیری و سنگینی بار قضاوت که بر دوشش بود، شکایت کرد. عمر در پاسخ به او گفت: در آنچه برایش روشن است، قضاوت کن و آنچه برایش مبهم است، نزد او بیاور. اگر مردم هر امری را که برایشان دشوار است، رها کنند، نه دینشان استوار می‌شود و نه دنیاشان . ( 9 ) این تطابق، معنای مهمی را در رهبری آشکار می‌کند: اینکه مسئولیت مبتنی بر ادعای خطاناپذیری نیست، بلکه مبتنی بر تلاش برای انجام امور روشن، کمک گرفتن در امور مبهم و فرار نکردن از وظیفه اصلاح است. این چیزی است که نهادهای ما امروز به آن نیاز دارند؛ یک رهبر خردمند، کارمندی را که در یک حوزه محدود اشتباه کرده است، علناً رسوا نمی‌کند، و تصمیمی را که به مردم آسیب رسانده است، پنهان نمی‌کند، و یک مربی موفق، پسرش را به خاطر یک لغزش پنهان رسوا نمی‌کند، و اجازه نمی‌دهد که او بدون عدالت به حقوق خواهر و برادرانش تجاوز کند. در رسانه‌های اجتماعی، اشتباهات قابلیت پخش شدن و باقی ماندن برای سال‌های طولانی را پیدا کرده‌اند، تا جایی که برخی افراد به انتقاد از رفتار اکتفا نمی‌کنند، بلکه پس از توبه، فرد را با گذشته‌اش تحت پیگرد قرار می‌دهند. در اینجا، حکمت میمون بن مهران دوباره حضور خود را بازمی‌یابد؛ وظیفه، اصلاح اشتباه است، نه تبدیل انسان به عنوانی دائمی برای آن. و هر کس در مواضع پیشینیان تأمل کند، درخواهد یافت که کتمان، نصیحت و عفو برای آنها معانی متناقضی نداشته است. میمون، خود-پاسخگویی را با نصیحت‌جویی، پیامبر، صلی الله علیه و آله، برقراری مجازات و جلوگیری از سرزنش را با هم ترکیب کرد، و ابوبکر، رنجیدن از خطا را با اجابت فرمان خدا به عفو، در هم آمیخت. این تربیتی است که ضعف انسان را بدون توجیه اشتباهش تصدیق می‌کند و کرامت انسان را بدون سلب مسئولیت حفظ می‌کند. و ارزش ماندگار سخنان میمون بن مهران در همین نکته نهفته است: اینکه آنچه را که افشای آن به نفع ما نیست، پنهان کنیم، آنچه را که فاسد شده است اصلاح کنیم، بدون رنجاندن نصیحت کنیم، بدون شکوه و شکایت پاسخگو باشیم و به انسان فرصتی بدهیم تا از آنچه بوده بهتر شود. توبه‌ی خالصانه حق الناس را از بین نمی‌برد، اما دری را برای بازگشت به سوی خدا می‌گشاید. تضمین نمی‌کند که همه مردم فراموش کنند، اما مانع از آن می‌شود که فرد قضاوت‌های خود را به عنوان پایان راه قرار دهد. وقتی مؤمن بداند که خداوند می‌بخشد و سرزنش نمی‌کند، می‌آموزد که در برابر خطاهای خود سخت‌گیر، نسبت به دیگران مهربان و به رحمت پروردگارش امیدوار باشد؛ بنابراین نه از اصلاح خود ناامید می‌شود و نه درِ اصلاح را به روی کسی می‌بندد. پاورقی‌ها ۱ سیراعلام النبلاء (5/75). ۲ تهذیب الکامل فی اسماء الرجال (29/219). ۳ حلیه الاولیاء (۴/۹۲). ۴ متفق علیه. روایت شده توسط البخاری (۳۹۸۳) و مسلم (۲۴۹۴). ۵ صحیح بخاری (۶۷۸۰). ۶ صحیح بخاری (۶۷۸۱). ۷ تاریخ دمشق: ابن عساکر (۶۱/۳۶۵). ۸ صحیح البخاری (4750 و 6679). ۹ طبقات الکبری: ابن سعد (5/380).
اشتراک گذاری
فروغ اندیشه وب‌سایت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *