بادبادک(کاغذباد)ها در غزه: یک بازی کودکانه که در معرض تهدید اشغالگران قرار دارد
در غزه ، بادبادک دیگر فقط یک اسباببازی نیست که در هوا پرواز میکند، بلکه به نمادی از کودکی تبدیل شده است که سعی میکند بر فراز واقعیتی که با آوار و ترس سنگین شده است، اوج بگیرد. اما جنگ جزئیات زندگی روزمره را محاصره کرده است، بنابراین بازیهای کودکان دیگر از ترس در امان نیستند. حتی بادبادک، آن اسباببازی سادهای که کودکان برای جستجوی لحظهای شادی در میان آوار به آسمان پرتاب میکردند، در روزهای اخیر به کانون تهدیدها و هشدارهای امنیتی «اسرائیل» تبدیل شده است، صحنهای که خلاصهای از بزرگی فاجعهای است که کودکان نوار غزه از سر میگذرانند.
در روزهای اخیر، اسرائیل نسبت به پرتاب بادبادکها، بالنها و پهپادها از نوار غزه هشدار داده است و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، علاوه بر صدور دستور تخلیه مناطقی که از آنجا بادبادکها پرتاب میشوند، تهدید به هدف قرار دادن مسئولان پرتاب آنها کرده است. با این حال، تناقض قابل توجه این است که تعدادی از بادبادکهایی که از غزه به سمت مناطق اسرائیلی نزدیک مرز عبور کردهاند، مواد آتشزا یا منفجره حمل نمیکردند.
نگرانیهای فعلی اسرائیل با خاطرهی کارزار بادبادکها و بالنهایی که در سال ۲۰۱۸ در مرز بین غزه و اسرائیل رخ داد، مرتبط است، زمانی که فلسطینیها بادبادکها و بالنهای آتشزا را به سمت طرف اسرائیلی پرتاب کردند و باعث آتشسوزی در مناطق کشاورزی و زمینهای باز شدند. اسرائیل میگوید هرگونه بازگشت به استفاده از این ابزارها برای اهداف تهاجمی، یک تهدید امنیتی محسوب میشود.
کودکان غزه از بازی محرومند… بادبادکها در معرض خطر هستند
برای کودکی که در غزه زندگی میکند، بادبادک شاید چیزی بیش از وسیلهای برای فرار، حتی برای چند دقیقه، از واقعیت چادرها، ویرانی و آوارگی نباشد، و در غیاب فضاهای امن زیاد برای بازی، جایی که سادهترین چیزها به فرصتی نادر برای بازیابی چیزی از دوران کودکی تبدیل میشوند.
این هشدارها از داخل غزه صادر شد و از والدین خواسته شد که مانع از پرتاب بادبادک توسط فرزندانشان شوند، نه تنها به این دلیل که خود بازی ممنوع شده است، بلکه از ترس اینکه وجود این بادبادکها در نزدیکی مرز میتواند منجر به واکنش نظامی شود. کمیتههای مردمی در غزه، که شامل نمایندگان سازمانهای مدنی و خیریهای است که اردوگاهها و پناهگاههایی را برای آوارگان اداره میکنند، توضیح دادند که هدف از فراخوان آنها برای جلوگیری از پرتاب بادبادک توسط کودکان، محافظت از جان آنهاست، نه محروم کردن آنها از بازی.
شهروند زاهر تابش میگوید: من پسرم (9 ساله) را از انجام سرگرمی بادبادکبازی منع کردم تا جانش را از تهدیدات «اسرائیل» در امان نگه دارم، پس از آنکه اشغالگران عمداً کودکانی را که برای تفریح بادبادکبازی میکردند، کشتند.
او در مصاحبهاش با «المجتمع» توضیح میدهد: «بیرحمی این وضعیت در این واقعیت نهفته است که کودکان غزه از نعمت زندگی عادی که سایر کودکان از آن برخوردارند، برخوردار نیستند. خانهها، مدارس و زمینهای بازی تخریب یا آسیب دیدهاند و تعداد زیادی از کودکان در شرایط سخت آوارگی زندگی میکنند، در حالی که خشونت علیرغم وجود آتشبس شکننده همچنان ادامه دارد.»
او توضیح داد کودکی که در میان چادرها و آوارها به دنبال چند لحظه شادی است، خود را ملزم میبیند که حتی از اسباببازی سادهاش دست بکشد، زیرا آنچه او به عنوان اسباببازی میبیند، ممکن است در آن سوی مرز تهدیدی تلقی شود.
هدف قرار دادن کودکان به بهانه بادبادک: تشدید درگیری و آوارگی
دکتر صلاح عبدالعاطی، رئیس کمیسیون بینالمللی دفاع از حقوق مردم فلسطین، میگوید که استفاده اشغالگران از بهانه بادبادکها برای کشتن کودکان و آواره کردن اجباری آنها، تشدید سیستماتیک اوضاع با هدف نابودی آرمان فلسطین است.
او به المجتما توضیح داد: «بادبادک امروزی یک پارادوکس دردناک را در خود جای داده است: کودکی که سعی میکند تکهای کاغذ را به سمت آسمان بلند کند، در حالی که خود آسمان توسط هواپیماها و پهپادها رصد میشود. در مکانی که از جنگ خسته شده است، بازی کردن به عملی مملو از ترس تبدیل میشود.»
او تأکید میکند که وجود بادبادکها، بالنها یا پهپادها به قدرت اشغالگر هیچ مجوزی برای هدف قرار دادن غیرنظامیان یا مناطق مسکونی، مجازات جمعی ساکنان آنها یا مجبور کردن آنها به فرار نمیدهد. او خاطرنشان میکند که اشغالگران هیچ فعالیت تفریحی در غزه نمیخواهند، بلکه میخواهند ساکنان و کودکان در رنج زندگی کنند و به دنبال آب و غذا باشند.
کودکان غزه حتی در لحظات بازی، هزینه جنگ را میپردازند.
داستان بادبادکها فقط داستانی درباره یک وسیله بازی یا یک اختلاف امنیتی نبود، بلکه نمونه کوچکی از یک واقعیت گستردهتر بود: کودکی که سعی میکند جایگاه خود را در غزه پیدا کند، در حالی که ترس حتی در آسمان نیز او را آزار میدهد. در حالی که طرفین در مورد مسئولیت تشدید تنشها یکدیگر را متهم میکنند، کودک غزهای در این میان باقی میماند، نه قدرت تصمیمگیری در مورد جنگ را دارد و نه ابزارهای آن را، بلکه هزینه آن را حتی در سادهترین جزئیات زندگیاش میپردازد.
نویسنده: امانی محمود
واحدترجمه: فروغ اندیشه
