نظام غرب و تناقض در حقوق بشر

اسلام دینی است که از سوی الله متعال که به همه ی شئون و نیازهای زنده گی مادی و معنوی انسان ها آگاه است برای تنظیم زنده گی انسان ها بر اساس یک برنامه الهی فرستاده شده است. در اسلام حقوق، قوانین و روابط بین انسان ها بر اساس دساتیر الهی بنیان گذاشته شده است که کاملیت و همه جانبه گی را برای زنده گی انسان ها تظمین نموده است.
اما زمانی که زنده گی انسان ها از چارچوب قوانین و سنن الهی در حیات بشر بیرون برود و انسان بخواهد به میل و امیال خویش برای خود قوانین ساخته و زنده گی اش را سر و سامان بدهد، طبیعتاً که زنده گی اش دچار نابسامانی ها و نا هنجاری های فراوانی خواهد گشت زیرا انسان محدود به زمان و مکان است و نمی تواند حکمت ها و مصلحت های فراتر از زمان و مکان خویش را تشخیص بدهد و قوانین کامل را برای خویش تنظیم نماید. ازین رو، ما در طول تاریخ شاهد این امر در حیات بشر هستیم. انسان ها همواره قانونی را می سازند و روز بعد آن را تغییر میدهند و روزی دیگر آن را ملغی می سازند. اما قانونی که همواره صلاحیت تطبیق و تظمین سعادت و نیک بختی انسان را در دنیا و آخرت دارد همانا اسلام است و بس.
اکنون نظام غرب نیز که خود را متکبرانه از قوانین و سنت های الهی بی نیاز می شمارد و بشر را به جای خدا به عنوان منبع تشریع قرار داده است، دچار بحرانی ترین شرایط حقوقی و اجتماعی است که برای طولانی نشدن این مطلب به چند نکته ی مهم از این دست اشاره خواهیم نمود. 

عدم تمایز بین آزادی و بی بندوباری: از دیدگاه اسلام بین آزادی و بی بندوباری فرق بسیار زیادی است.
آزادی در دین مقدس اسلام به اموری گفته میشود که متضمن حفظ حقوق خود و دیگران باشد، بناء در دین مقدس اسلام برای هر آزادی یک چوکات بندی اخلاقی بیان شده است، و برای هرشخص سرحدی می باشد، کاملا مثل سرحد بین دو کشور .
ما درکشور خویش آزاد هستیم ولی درکشور دیگران نمی توانیم بدون ویزه وپاسپورت داخل شویم، وحتی داخل شدن به سرحد دیگران و لو به نیت خوب هم باشد از طرف مسوولین آن کشور جرم پنداشته میشود، و هرگاه کسی بدون مجوزه قانونی داخل خاک یک کشور شود مورد بازپرس قانونی قرار میگیرد، به همین سان هر شخصی در قانون اسلامی دارای سرحد مشخص خود می باشد من تا وقتی آزاد هستم که سرحد شما شروع شود، وهرگاه حدود شما آغاز شد بناء من آزاد نیستم وهرگاه به آن تجاوز کنم بناء من آزاد نه بلکه بی بند وبار می باشم.
حدود هر فرد از دیدگاه دین مقدس اسلام به شکل ذیل بیان شده است:
1) حدود ایمانی: در دین مقدس اسلام به مقدسات هرکسی احترا م گذاشته میشود، و برای مسلمان اجازه نیست که معبود کسی دیگری را توهین نماید و یاهم دشنام دهد. خدای عزوجل می فرماید: (وَلَا تَسُبُّوا الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَیَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَیْرِ عِلْمٍ کَذَلِکَ زَیَّنَّا لِکُلِّ أُمَّهٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَیُنَبِّئُهُمْ بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ) الانعام /108
2) حدود شخصی: هرکسی دارای شخصیت ظاهری وباطنی خویش می باشد، برای هیچ مسلمان جایز نیست که کسی را بخاطر چهره، زبان، قوم، و سایر ابعاد شخصی وی تحقیر وتوهین نماید. خدای عزوجل میفرماید: (یاأیهالذین آمنوا لا یسخر قوم من قوم عسى أن یکونوا خیرا منهم ولا نساء من نساء عسى أن یکن خیرا منهن ولا تلمزوا أنفسکم ولا تنابزوا بالألقاب بئس الاسم الفسوق بعد الإیمان و من لم یتب فأولئک هم الظالمون) الحجرات/11- 12 ترجمه: ای مؤمنان مردان مسلمان مردان دیگری را مسخره نکنند شاید (آنانیکه مسخره میشوند) از (مسخره کننده گان) بهتر باشند، ونه هم زنان مسلمان زنان دیگری را مسخره کنند شاید (زنانی که مسخره میشوند) از (زنان مسخره کننده) بهتر باشند، یکدیگر را عیب مکنید، و با نامها و القاب ( نامناسب) صدا نزنید، بسیار بد است فاسق شدن بعد از ایمان، وهرکه ازچنین اعمال توبه نکند در روز آخرت از جملهء ظالمان حشر خواهد شد. 

تناقض در حقوق و قانون: اکنون در بسا از قوانین ساخته دست انسانها بعضی از امور منحیث حقوق بیان شده است که درحقیقت بی بند وباری (اباحیت) میباشند که عبارت اند از :
– حق تجاوز به عقیدهء، مقدسات و سایر داشته های دیگران به نام آزادی حق پنداشته میشود که این عملکرد و طرز دید نه تنها حق آنان نیست بلکه تجاوز است بر ملت های دیگران.
– حق تجاوز به شخصیت رهبران دینی دیگران: غربیان تحت پوشش آزادی بیان به خود حق می دهند تا به رهبران دینی دیگران توهین نمایند. در حالیکه عقاید و ارزش های هر فرد باید احترام گذاشته شود و این گونه توهین ها از یک سو کج اندیشی و اغراض آنها را به نمایش می گذارد و از یک سو حقوق انسانی و بشری ملیون ها انسان دیگر را زیر پا میگذارند.

– حق آزادی جنسی: طرفدار این اندیشه چنین ابراز نظر میکنند که انسان ازینکه موجود آزاد است بناء حق دارد که مطابق خواسته های خویش هرنوع امور جنسی را با جنس مخالف، هم جنس، ویاحتی حیوانات انجام دهد، که این عملکرد درحقیقت رجوع به زندهگی حیوانی وحتی پست تر شدن از حیوانات است. 

– حق آزادی در نشرات: بعضی از کشور ها برای رسانه ها اجازه می دهد که تمامی وسایل واسباب جنایت را بدون درنظر داشت امور اخلاقی نشر نمایند، چینل های نشر فساد اخلاقی، فروش جسم انسانها، به معرض گذاشتن اندام دیگران به فروش وسایر اعمال زشت را بنام آزادی انجام می دهند.