آیندهای که امروز باید ساخت!
هیچ سرمایهای در حیات جوامع بشری ارزشمندتر از نسل جوان نیست، نسلی که فردای کشور بر دوش او شکل میگیرد، مسیر تمدن را ترسیم میکند و کیفیت زندگی ملتها را تعیین میسازد. تجربه تاریخی نشان داده است که کشورها نه با منابع زیرزمینی، نه با ثروتهای عظیم و نه با سلاحهای پیشرفته، بلکه با انسانهای تربیت شده، دانا، با اخلاق و توانمند به قلههای پیشرفت رسیدهاند. سرمایهگذاری بالای نسل امروز، یعنی سرمایهگذاری بر آینده؛ جامعه مترقی و پیشرفته؛ آیندهای که اگر امروز آن را جدی نگیریم، فردا هزینه گزافی از ما طلب خواهد کرد و به نتایج مطلوب هم نخواهیم رسید.تربیت، آموزش، هدایت فکری و حمایت روحی جوانان، نه یک کار حاشیهای، بلکه زیربنای توسعه پایدار است؛ زیرا هیچ جامعهای بدون انسانهای آگاه، مسئولیتپذیر و مجهز به مهارتهای عصر جدید، قادر به ادامه مسیر درست زندگی خود نخواهد بود.تاریخ تمدنهای موفق در درازنای تاریخ کهن و جدید، از تمدن اسلامی در اوج شکوه علمیاش تا ژاپن پس از جنگ جهانی، تا کره جنوبی و مالزی، در دهههای اخیر، این حقیقت مشترک را فریاد میزنند که آنها بر آموزش سرمایهگذاری کردند و همین سرمایهگذاری، آنها را به قدرتهای علمی، اقتصادی و فرهنگی بزرگی تبدیل ساخته است.امروزه نیز در برابر نسلی ایستادهایم که با سرعت تحول تکنولوژی، با چالشهای اخلاقی عصر دیجیتال و با فرصتهای بیسابقهای مواجه است؛ اگر محیط تربیتی خانهها را تقویت نکنیم، اگر مدارس و مکاتب و دانشگاهها را از دانش واقعی و مهارتهای زندگی ارزشمند خالی سازیم، اگر رسانهها را بی توجهی بسپاریم و اگر جامعه برای جوانان الگوهای سالمی فراهم نکنند، فردا به پیشرفت مطلوب نخواهیم رسید، همانگونه که امروزه امت اسلامی جایگاه واقعی تمدنی خویش را از دست داده و دنبالهرو دیگران گردیده است.نسل امروز نه تنها نیازمند علم و مهارت است، بلکه تشنه هویت، ارزش، معنی و انگیزه میباشد. این نسل باید بداند که جامعه به او نیاز دارد، به او اعتماد دارد و برای او جایگاهی شایستهای قایل است.جامعهای که امروز برای رشد جوانان خود سرمایهگذاری میکند، فردا درمانده نمیشود؛ بلکه به قدرت اخلاقی، علمی و فرهنگی دست مییابد؛ آینده را نمیتوان با آرزو ساخت، بلکه با تربیت و تعلیم و تلاش و برنامهریزی میتوان آینده درخشانی را رقم زد.شاید بتوان گفت که کشور ما جوانترین کشور جهان است، و بیشترین نفوس آن را جوانان و نوجوانان تشکیل میدهند، و اگر از این فرصت به شایستگی و پلانریزی دقیق استفاده نموده و برای رشد و تعالی جوانان و توجیه آنان به تعهد و تخصصگرایی تلاش بورزیم، در سالهای نه چندان دور، شاهد تحول بزرگ و پیشرفت چشمگیری در تمام عرصههای زندگی خواهیم بود و اگر همانند گذشته، این نسل قوی و نیرومند را مورد بیمهری قرار داده و به گودالهای ناهنجاری رهای شان کنیم، آینده خویش را به دست خویش به نابودی کشاندهایم.
منبع: ماهنامه معرفت شماره 275
