غزه از اردوغان درخواست کمک می‌کند.
در سالن مجمع عمومی سازمان ملل متحد ، رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه، ایستاد و با صدایی که از سالن فراتر رفت و به ویرانه‌های غزه رسید ، صحبت کرد و گفت: غزه به اردوگاه مرگ تبدیل شده است، بزرگترین گورستان کودکان در جهان، و ما در عرض ۳ سال به دلیل تروریسم دولت «اسرائیل» بیش از ۷۴۰۰۰ نفر را از دست داده‌ایم.
او از همه کشورهایی که کشور فلسطین را به رسمیت نمی‌شناسند، خواست تا در موضع خود تجدیدنظر کنند و از اینکه محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، دو سال متوالی نتوانست در این نشست شرکت کند، ابراز تاسف کرد.
این سخنان صرفاً یک سخنرانی سیاسی گذرا نیست، بلکه گواهی تاریخی از رهبری است که آرمان فلسطین را امتداد وجدان ملی و انسانی خود می‌داند، آن هم در زمانی که نظام بین‌المللی زیر بار گزینش و استانداردهای دوگانه در حال فروپاشی است.
غزه در سخنرانی اردوغان: تشخیص یک فاجعه انسانی
توصیف غزه به عنوان اردوگاه مرگ و بزرگترین گورستان کودکان، بیش از آنکه یک استعاره ادبی باشد، یک تشخیص فلسفی از فروپاشی نظام معاصر ارزش‌های انسانی است، جایی که سرزمین محاصره‌شده به آزمایشگاهی برای مرگ تدریجی تبدیل شده است که گرسنگی، بمباران و محرومیت از دارو را در نقض آشکار کنوانسیون‌های ژنو و قوانین حقوق بشردوستانه بین‌المللی که هدف قرار دادن غیرنظامیان را ممنوع کرده و حمایت از کودکان و زنان را الزامی می‌کند، ترکیب می‌کند. این واقعیت، جامعه بین‌المللی را در برابر یک آزمون اخلاقی حیاتی قرار می‌دهد. اگر انسانیت در این قرن معنایی داشته باشد، سکوت در برابر بزرگترین گورستان کودکان، مشارکت ضمنی در این جنایت است.
آمار غزه: از آمار تا شهادت
ارقامی که اردوغان به آنها استناد می‌کند، فراتر از آمار، گواهی بر یک جنایت جاری است. بیش از ۷۴۰۰۰ شهید در ۳ سال، که بیشتر آنها کودک و زن هستند، نمایانگر یک الگوی سیستماتیک است که می‌توان آن را از نظر قانونی به عنوان تروریسم دولتی توصیف کرد، توصیفی که پیامدهای حقوقی بین‌المللی مرتبط با مسئولیت کیفری فردی و جمعی و وظیفه مداخله بشردوستانه را به همراه دارد. اگر حقوق بین‌الملل پس از جنگ جهانی دوم برای جلوگیری از تکرار فجایع جمعی تدوین شده باشد، پس اجرای گزینشی آن در غزه، این قانون را از محتوای خود تهی می‌کند و سازمان ملل را به شاهدی درمانده در برابر آنچه اتفاق می‌افتد تبدیل می‌کند.
به رسمیت شناختن کشور فلسطین: فراخوان اردوغان برای گسترش حلقه بین‌المللی
درخواست اردوغان از کشورهایی که هنوز کشور فلسطین را به رسمیت نشناخته‌اند برای تجدیدنظر، گامی دیپلماتیک و ضروری در مسیر به رسمیت شناختن بین‌المللی است که در سال‌های اخیر گسترش یافته و بیش از ۱۵۰ کشور را در بر گرفته است. با این حال، به رسمیت شناختن به تنهایی کافی نیست اگر با فشار سیاسی و اقتصادی واقعی برای جلوگیری از ادامه شهرک‌سازی و سیاست‌های تهاجمی در کرانه باختری و غزه همراه نباشد. به رسمیت شناختن، اذعان به حق موجودیت و کرامت است و دروازه قانونی برای بازگرداندن تعادل در این درگیری طولانی مدت است.
حضور فلسطینیان: مسئولیتی بر دوش ملت‌های دوست
نمایندگی مردم فلسطین در مجامع بین‌المللی با محدودیت و به حاشیه رانده شدن مواجه شده است، که این امر مسئولیت کشورهای دوست را برای ایفای نقش همزمان به عنوان صدای جایگزین و مکمل افزایش می‌دهد. ترکیه که دهه‌هاست فلسطین را به رسمیت شناخته و از نفوذ منطقه‌ای و بین‌المللی برخوردار است، می‌تواند این غیبت را به فرصتی برای تقویت حضور فلسطینیان تبدیل کند، نه به بهانه‌ای برای خروج از این عرصه.
حمایت از غزه؛ از حرف تا عمل
حمایت از غزه محدود به کلمات نیست، هر چقدر هم که قدرتمند باشند. بلکه مستلزم تبدیل گفتمان به اقدامات ملموس است که شامل فشار برای بازگشایی گذرگاه‌ها، تضمین جریان کمک‌های بشردوستانه بدون محدودیت، مشارکت مؤثر در بازسازی به محض توقف تجاوز و همکاری در سازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای برای اعمال سازوکارهای پاسخگویی در قبال نقض قوانین بین‌المللی می‌شود. اردوغان که در تلاش‌های آتش‌بس قبلی نقش داشت، اکنون موقعیتی دارد که به او اجازه می‌دهد پلی بین شرق و غرب و پرچمدار حقیقت در زمانی باشد که برخی در تلاشند تا خاطره فلسطینیان را زیر آوار محو کنند.
غزه فریاد کمک سر می‌دهد… التماس به وجدان انسانی
در نهایت، درخواست غزه از اردوغان، پیش از آنکه درخواستی برای قدرت سیاسی باشد، درخواستی برای وجدان انسانی است. تاریخ نه سکوت‌کنندگان را می‌بخشاید و نه کسانی را که در لحظات فروپاشی در کنار ضعیفان ایستادند، فراموش می‌کند. اگر اردوغان غزه را اردوگاه مرگ توصیف کرده است، مسئولیت تاریخی حکم می‌کند که او و همه کسانی که دیدگاه او را دارند، این توصیف را به یک برنامه کاری برای نجات کسانی که زیر آوار مانده‌اند تبدیل کنند و امید را به مردمی که پیروزی ترکیه را امتداد پیروزی خود می‌دانند، بازگردانند. غزه فقط یک مسئله سیاسی نیست، بلکه آینه‌ای است که آینده تمام بشریت را منعکس می‌کند.
نویسنده: محمد مصطفی شاهین
واحدترجمه: فروغ اندیشه
